සද්දන්ත ජාතකය

සද්දන්ත ජාතකය

ඈත අතීතයේ, බරණැස් රජ්ජුරුවන්ගේ රාජධානියේ, මහානාග නම් රජ කෙනෙකුන් රාජ්‍යය කරමින් සිටියේය. උන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකු වූ අතර, සියලු සත්ත්වයන් කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් කටයුතු කළහ. එහෙත්, රජුගේ ජීවිතයේ එක් මහා දුකක් විය. එනම්, උන්වහන්සේට දරුවන් නොලැබීමයි. රජු සහ රජ බිසව මේ පිළිබඳව බොහෝ සේ කනස්සල්ලෙන් පසු වූහ. බොහෝ පුද පූජා, යාග හෝමාදිය කළද, කිසිදු ඵලයක් නොවීය.

දිනක්, මහානාග රජුගේ රාජමාළිගාවට එක් මහළු ඍෂිවරයෙකු වැඩම කළේය. උන්වහන්සේගේ මුහුණ දිవ్య ආලෝකයකින් බබළමින්, දෙවියෙකු මෙන් පෙනුනි. රජු මහත් ගෞරවයෙන් ඍෂිවරයා පිළිගෙන, උන්වහන්සේට සුදුසු ආසනයක් දී, සුව දුක් විමසීය.

"ස්වාමීනි, ඔබ වහන්සේගේ රාජ සභාවට වැඩම කිරීම මට මහත් භාග්‍යයකි. මාගේ ජීවිතයේ ඇති එකම දුක නම්, දරුවන් නොලැබීමයි. මාගේ රාජ්‍යය පරපුරෙන් පරපුරට ගෙන යාමට සුදුස්සෙකු නොමැති වීම ගැන මට මහත් කනස්සල්ලකි."

ඍෂිවරයා රජුගේ දුක අසා, සිනහවක් නගා මෙසේ පැවසීය.

"මහරජ, ඔබ වහන්සේ කලබල නොවන්න. යම් කලෙක, ඉතාමත් ශ්‍රේෂ්ඨ, අතිවිශිෂ්ඨ වස්තුවක් ඔබ වහන්සේට ලැබේ. එය ඔබට පමණක් නොව, මේ මුළු දඹදිවටම සෙත සලසන දෙයක් වනු ඇත."

ඍෂිවරයා මෙසේ කියා, රජුට එක් මහා රන්වන් ඇත් දළ දෙකක් තිළිඟු කළේය. එම ඇත් දළ දෙක සුවඳින් පිරි, දිව්‍යමය ආලෝකයකින් බබළමින් තිබිණි.

"මෙය ඔබට මාගේ තිළිඟු ය. මෙය ඔබ වහන්සේගේ රාජපුත්‍රයාගේ උපතට හේතු වනු ඇත. මෙම ඇත් දළ දෙක නිසි පරිදි තබා, දිනපතා පූජා කරන්න. එවිට ඔබ වහන්සේගේ බලාපොරොත්තුව සෂිද්ධි වනු ඇත."

රජු මහත් සතුටින් එම ඇත් දළ දෙක ලබා ගෙන, ඍෂිවරයාට ස්තූති කළේය. ඍෂිවරයා රජුට ආශිර්වාද කර, පිටත්ව ගියේය. රජු, ඍෂිවරයා පැවසූ පරිදි, එම රන්වන් ඇත් දළ දෙක අතිශයින් ආරක්ෂා සහිත තැනක තබා, දිනපතා පූජා කරන්නට විය.

කාලය ගෙවී ගිය අතර, රජ බිසව ගැබිනියක් වූවාය. රජුගේ සතුටට කෙළවරක් නොවීය. රජු, සියලු රාජ අංග සම්පන්නව, ධර්මය ආරක්ෂා කරමින්, සිය දරුවාගේ උපත උදෙසා සූදානම් වූයේය.

අවසානයේ, රජ බිසව ඉතාමත් රූමත්, ශක්තිමත්, අතිවිශිෂ්ඨ පුත්‍රයෙකු බිහි කළාය. දරුවාගේ සිරුරේ ලක්ෂණ දුටු සියලු දෙනා මවිත වූහ. දරුවාගේ නාසය අඟුටු කමට පිහිටා තිබීම, සියලු දෙනාගේම අවධානය යොමු විය. රජුට හා රජ බිසවට දරුවා ලැබීම ගැන මහත් සතුටක් දැනුනද, එම අඟුටු නාසය ගැන යම්කිසි හෝ අසතුටක්ද දැනුණේය.

කෙසේ වෙතත්, රජු සිය පුත්‍රයාට ‘සද්දන්ත කුමරු’ යන නාමය තැබීය. සද්දන්ත කුමරු ඉතාමත් ඉක්මනින් වැඩී, සියලු ශිල්ප ධර්ම, යුධ ශිල්ප, සත්කලාවන්හි අති දක්ෂයෙකු බවට පත් විය. ඔහු ඉතාමත් ධර්මිෂ්ඨ, කරුණාවන්ත, ඤාණවන්ත කුමරෙකි. ඔහු සිය පියා මෙන්, රාජ්‍යයේ සියලු සත්ත්වයන් කෙරෙහි අනුකම්පාවෙන් කටයුතු කළේය.

කාලය ගෙවී ගිය අතර, රජු මහලු වියට පත් විය. රජු සිය පුත්‍රයා වන සද්දන්ත කුමරුට රාජ්‍යය භාර දීමට සූදානම් වූයේය. එහෙත්, එක් අවාසනාවන්ත සිදුවීමක් සිදු විය.

බරණැස් නුවරට ඊසාන දිගින්, එක්තරා ගම්මානයක, අදෘශ්‍යමාන රුදුරු යක්ෂයෙකු වාසය කළේය. මෙම යක්ෂයාට මිනිස් මස් කෑමට මහත් ආශාවක් තිබුණි. ඔහු බොහෝ දෙනෙකුට හිංසා කරමින්, රාජ්‍යයේ සාමයට බාධා කළේය. රජු මේ පිළිබඳව දැනගෙන, යක්ෂයා අල්ලා දඬුවම් කිරීමට බොහෝ උත්සාහ කළද, අසාර්ථක විය.

එක් දිනක්, සද්දන්ත කුමරු සිය අනුගාමිකයන් පිරිවරාගෙන, එම ගම්මානය අසලින් ගමන් කරමින් සිටියේය. යක්ෂයා, කුමරුගේ පැමිණීම දැන, සිය රුදුරු බලයෙන් කුමරුට පහර දීමට සූදානම් විය. කුමරු, යක්ෂයාගේ පැමිණීම දැන, සිය අනුගාමිකයන්ට සටනට සූදානම් වන ලෙස සංඥා කළේය.

යක්ෂයා, සිය බලය උපයෝගී කරගෙන, කුමරු දෙසට වේගයෙන් දිව ආවේය. කුමරු, සිය කඩුව ගෙන, යක්ෂයාගේ හිසට එල්ල කළේය. එහෙත්, යක්ෂයා ඉතාමත් ශක්තිමත් විය. ඔහු කුමරුගේ පහර මගහැර, කුමරුට පහර දුන්නේය. කුමරු සහ යක්ෂයා අතර මහත් යුද්ධයක් ඇති විය.

යුද්ධය අතරතුර, යක්ෂයා කුමරුට මෙසේ කීවේය.

"සද්දන්ත කුමරුනි, ඔබ වහන්සේගේ නාසය අඟුටු වී ඇත. ඔබ වහන්සේට රාජ්‍යය පාලනය කළ නොහැකිය. ඔබ වහන්සේට මේ ලෝකයේ කිසිදු තැනක් නැත."

යක්ෂයාගේ වදන් අසා, සද්දන්ත කුමරුගේ සිත දැඩි වේදනාවකින් පිරී ගියේය. ඔහු කිසි දිනෙක තම නාසය ගැන මෙතරම් අවධානයක් යොමු කර නොතිබුණි. ඔහු සිය ජීවිතයේ, තම ශාරීරික අඩුපාඩුවක් ගැන මෙතරම් දැඩි ලෙස දැන සිටියේ නැත.

කුමරු, සිය හදවතේ ඇති වූ වේදනාව සඟවා ගෙන, යක්ෂයාට පිළිතුරු දුන්නේය.

"යක්ෂය, ඔබ කියන්නේ සත්‍යයක් විය හැක. මාගේ නාසය අඟුටු වී ඇත. එහෙත්, මාගේ හදවත ධර්මයෙන් පිරී ඇත. මාගේ සිත පරාර්ථකාමී ය. මාගේ ශරීරය දුර්වල වුවද, මාගේ අධිෂ්ඨානය ශක්තිමත් ය."

මෙය පැවසූ කුමරු, සිය උපරිම බලයෙන් යක්ෂයාට පහර දුන්නේය. යක්ෂයා, කුමරුගේ බලය හා අධිෂ්ඨානය ඉදිරියේ පරාද විය. කුමරු, යක්ෂයාගේ හිස ගසා දමා, ඔහුව මරා දැම්මේය.

යක්ෂයාගේ මරණයෙන් පසු, රාජ්‍යයේ සාමය යළි පිහිටුවා, ජනතාව සතුටින් ජීවත් වූහ. සද්දන්ත කුමරු, සිය පියාගෙන් පසු, ධර්මිෂ්ඨ රජෙකු ලෙස රාජ්‍යය පාලනය කළේය. ඔහු කිසි දිනෙක සිය ශාරීරික අඩුපාඩුව ගැන නොසිතා, සියල්ලන්ම සමානව සලකමින්, ධර්මය රජ කළේය.

කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, රජු සිය ජීවිතයේ අවසාන භාගයට පැමිණියේය. ඔහු සිය පුත්‍රයාට, සියලු රාජ්‍ය කටයුතු භාර දී, අනුරාධපුරයේ ආරාමයක පැවිදි විය. ඔහු එහිදී, ධර්මයෙහි හැසිර, සිය ජීවිතය අවසන් කළේය.

මෙම කතාවෙන් අපට උගන්වන්නේ, ශාරීරික අඩුපාඩු කිසිවක් අපගේ ජීවිතයේ සාර්ථකත්වයට බාධාවක් නොවන බවයි. අපගේ සිත, ධර්මය, කරුණාව, ඤාණය, සහ අනුකම්පාව, මේවා අපව ශ්‍රේෂ්ඨත්වයට ගෙන යන්නා වූ සැබෑ ගුණාංගයි.

කතාවේ සදාචාරාත්මක පණිවිඩය

ශාරීරික පෙනුමට වඩා ගුණාංග, ධර්මය, සහ අභ්‍යන්තර ශක්තිය වැදගත් බවත්, ඕනෑම අභියෝගයක් ධෛර්යයෙන් හා අධිෂ්ඨානයෙන් ජය ගත හැකි බවත් මෙම ජාතකය උගන්වයි.

බෝසතාණන් වහන්සේ විසින් පෝෂණය කරන ලද බාරමය

මෙම ජාතකයේ, බෝසතාණන් වහන්සේ සද්දන්ත කුමරු ලෙස ඉපිද, ධර්මය සහ ධෛර්යය යන බාරමය පෝෂණය කළ සේක.